Showing posts with label મુકુલ ચોક્સી. Show all posts
Showing posts with label મુકુલ ચોક્સી. Show all posts

Monday, January 21, 2013

હજ્જારો બારી છે...

અહીંથી આવ-જા કરતા બધા બસ રાહદારી છે
અહીં દ્વારો વગરનું ઘર અને હજ્જારો બારી છે

હવે વારાંગનાના બારણાથી પણ વધુ ખુલ્લી
આ મારી ખુલ્લી છાતી પર સજાવેલી પથારી છે

છતાં એવી જ નિર્મમતાથી પીડે છે હજુ આજે
ગયા ભવમાં હતી જે શોક્ય આ ભવમાં અટારી છે

પ્રતીક્ષાની પીડાઓ તો અ.સૌ. છે ને અ.સૌ. રહેશે
ભલે એક આંખ વિધવા છે અને બીજી કુંવારી છે....

- મુકુલ ચોક્સી

Monday, December 31, 2012

કશાથી ગઝલ લખાતી નથી...

પ્રલંબ જીવી જવાથી ગઝલ લખાતી નથી,
ને મોત વહેલું થવાથી ગઝલ લખાતી નથી.

નહીં તો સંતો ગઝલકાર થઈ ગયા હોતે,
ફકત પ્રભુની કૃપાથી ગઝલ લખાતી નથી.

મરીઝ જેવા સરળ પારદર્શી બનવું પડે,
ફકત શરાબ પીવાથી ગઝલ લખાતી નથી.

ગઝલ લખાય તો ક્યારેક અમથી અમથી લખાય,
અને નહીં તો કશાથી ગઝલ લખાતી નથી.

- મુકુલ ચોક્સી.

Saturday, December 8, 2012

તાપણું તરસનું...

ઐશ્વર્ય હો અલસનું ઉપર તિલક તમસનું
ઉન્માદ કેવું રક્તિમ છે રૂપ આ રજસનું,

ફાડી નથી શકાતું પાનું વીત્યા વરસનું
મનને છે કેવું ઘેલું આ જર્જરિત જણસનું !

પૂર્વે હો પારિજાતો, પશ્ચિમમાં પૂર્ણિમાઓ
ચારે તરફ હવે તો સામ્રાજ્ય છે સરસનું

બાહુ વહાવી દઈને બારીથી બારણાથી,
ઓછું કરી દો સાજણ, અંતર અરસપરસનું.

પેટાવો પાંદપાંદે એ તળપદાં તરન્નુમ
બુઝાવો ધીમે ધીમે એ તાપણું તરસનું

કેવા અસૂર્ય દિવસો ! કેવી અશ્યામ રાતો !
કેવું ઝળકઝળકતું મોંસૂંઝણું મનસનું.......

- મુકુલ ચોકસી

Friday, November 30, 2012

કેમ ? ...

તમે  દીવાલને  ભૂરાશ  પડતા  રંગે   રંગી   કેમ ?
હવે આકાશની તમને પડી લાગે છે તંગી,  કેમ ?

તમારું કાળરાત્રિએ ખીચોખીચ એકલાં હોવું
ભરે એકાંતની જાહેરસભાઓ ખૂબ જંગી કેમ ?

અચાનક મારી સામે આમ આ બપોરને વખતે,
ક્ષિતિજના સૂર્ય જેવું તે હશે..  છે  રક્તરંગી  કેમ ?

બની’તી જે હકીકત,  વારતારૂપે તો ગમતી’તી,
હવે મારી કથારૂપે એ લાગે છે  ક્ઢંગી  કેમ ?

- મુકુલ ચોકસી

Friday, November 16, 2012

એ વર્ષો .....

એ વર્ષોમાં જો હું ટાંકું ઉદાહરણ તારાં,
ચહલપહલ શી મચી ઊઠતી’તી પરીઓમાં,
એ વર્ષો જેમાં મેં તુજથી વિખૂટા થઈ જઈને
તને ફરી રચી આમ્રમંજરીઓમાં…

એ વર્ષો જેમાં હતાં ટોળાબંધ સપનાંઓ
ને મોડી રાત સુધી જાગતો એક ડેલો હતો,
ને થોકબંધ સમસ્યાની આવજા વચ્ચે
સમયનો ઝાંપો ઉઘાડો રહી ગયેલો હતો.

એ વર્ષોમાં તો રચાઈ નહોતી ભાષા છતાં
હું બૂમ પાડી બધું બોલતો, ખબર છે તને?
સમયની શોધ થઈ તેની આગલી સાંજે
મેં ઇન્તજારને શોધ્યો હતો, ખબર છે તને?

પછી પુરાણી હવેલીના એક પગથિયા ઉપર
તમારી પગલી પડી ને સમયને ગર્ભ રહ્યો,
હજારો વર્ષ સુઘી એનો મેં ઉછેર કર્યો -
છતાં પ્રસવની પળે સૌ રહ્યા ને હું ન રહ્યો.

ને તારી દૂરતા ફરતે પછી જો દેરી બને,
તો એ મિલનથી હજારો ગણી રૂપેરી બને;
વેરાન ચર્ચોમાં જે રીતે પાદરીઓ વગર
ઈસુની હાજરી જ્યાદા પ્રબળ ને ઘેરી બને.

ને અંતે બાકી રહેલી બે’ક વાત કરીશ,
કે હું મહાન રીતોથી જ મુજને મ્હાત કરીશ;
હું વિષના વાતાવરણ વચ્ચે પાંગરીશ સદા
ને પ્રાણવાયુની ટાંકીમાં આપઘાત કરીશ........

- મુકુલ ચોકસી

Sunday, November 4, 2012

જેવું હોય છે.....

ભીંતને લીધે જ આ પાડોશી જેવું હોય છે,
એક સમજૂતીસભર ખામોશી જેવું હોય છે.

તન જિવાડી રાખતા એક જોશી જેવું હોય છે,
મન કોઈ મરવા પડેલી ડોશી જેવું હોય છે.

એ મને મૂકીને ફરવા પણ જઈ શકતો નથી,
મારા પડછાયાને પણ નામોશી જેવું હોય છે.

- મુકુલ ચોકસી

Monday, October 29, 2012

ફરી ગુલમહોર પીગળશે...

અમે માણસ વગરના ગામમાં બનશું મુખી પાછા
અમે માની લઈશું  જા  તને થોડા સુખી પાછા.

ફરી ગુલમહોર પીગળશે ને લાવારસ બની જાશે,
ભભૂકી ઉઠશે ઋતુઓના સૌ જવાળામુખી પાછા.

હલેસાંઓના આંસુથી નદીમાં પૂર નહિ આવે,
એ જાણી હોડીમાં બેઠેલા થઈ ચાલ્યા સુખી પાછા.

તમે આગળ વધી જઈને, અમે પાછા વળી જઈને,
બની શકીએ ના બંને પોતીકી રીતે સુખી પાછા ?

- મુકુલ ચોકસી.

Wednesday, October 24, 2012

લઈ બેઠા ...

અમે કેકટસને કાંઠે લાંગરેલા હાથ થઈ બેઠા,
તમે પણ કેટલો લોહીલુહાણ આધાર દઈ બેઠા!

તો વચ્ચેની જગાને સૌ તળેટી નામ દઈ બેઠા,
જો પહાડો ખીણથી બે ચાર ડગલાં દૂર જઈ બેઠા.

નિચોવાઈ ગયેલા હોઠને જોયા તો યાદ આવ્યું;
ફરી ક્યાં કોઈનું ગમતું પલળતું નામ લઈ બેઠા!

અવસ્થાની નદીમાં આજ ઘોડાપૂર આવ્યાં, ને;
અમે કાંઠા કદી નહી છોડવાની હઠ લઈ બેઠા.

- મુકુલ ચોકસી

Wednesday, January 25, 2012

તારા વિના કશે મન લાગતું નથી...

તારા વિના કશે મન લાગતું નથી
જીવી શકાય એવું જીવન લાગતું નથી

પોતીકા થઇ ગયા હતાં આ વૃક્ષો ને ખેતરો
ને આપણા થયા’તા નદી ને સરોવરો

એમાંનું કોઇ સ્વજન લાગતું નથી.
તારા વિના કશે મન લાગતું નથી

અટકી ગયેલો એકલો ઝૂલો બન્યો છું હું
જાણે પરાયા દેશમાં ભૂલો પડ્યો છું હું

ખુદનું વતન હવે વતન લાગતું નથી
તારા વિના કશે મન લાગતું નથી.

સપનાં ને પાંપણે સજી આંસુથી ધોઇને
બસ આતવા જનમ મહીં મળવાની રાહ જોઇએ

આ જનમમાં હવે આપણું મિલન લાગતું નથી
તારા વિના કશે મન લાગતું નથી
જીવી શકાય એવું જીવન લાગતું નથી ...

– મુકુલ ચોકસી

Thursday, February 3, 2011

દોસ્ત- Friend - મિત્ર ...

સગાંઓ, સંબંધી, સર્વ કુટુંબી,
દાળ, ભાત, શાક ને જાણે રોટલી ;
મૈત્રીની સગાઇ સાવ અનોખી, 
અથાણાં, પાપડ ને મિઠાઇની પોટલી.
I know  આજે પણ Friendship Day નથી ...પણ "મિત્રો" માટે તો દરેક દિવસ  Friendship Day જ હોય. જો જો એવુ ભૂલથી પણ ના માનતા કે અહી ઓરકુટ કે ટ્વીટર કે ફેસબૂક પર ફેશનમા ફૂટી નિકળતી "દોસ્તી"ની વાત થાય છે. 

અહી તો આવા દોસ્તોની વાત થઈ રહી છે ... The world's best Friends have never the same Nature... they only have the best "Understanding" of their "Differences" ....... ને એવા દોસ્તો ... ....."જેની સાથે તમે મન મૂકીને ઝ્ઘડી શકો, વાંક તમારો હોય તો પણ 'સોરી' એની પાસેથી જ કહેવડાવી શકો, જેને બહાના વગર મળી શકો, ખુલ્લા દિલથી હસી શકો-હસાવી શકો, રડી શકો ને તમને રડતા જોઈ જો એ પણ રડવા માંડે તો તમારુ રડવાનુ ભૂલીને એને હસાવી શકો, ફાલતુ વાતો કરી એક-બીજાને બોર કરી શકો ને ક્યારેક સમજદારીથી એક-બીજાના કાન આમળી શકો, હદથી વધારે હેરાન કરી શકો, રીસાઈ જાય એટ્લી મજાક કરી શકો, જ્યા "ફોર્માલીટી" તો અળખામણી ફોઈ જેવી હોય, જેને અડધી રાત્રે પણ ખાલીખાલી ફોન કરી શકો, એન્ડ ઓફકોર્સ કારણ વગર "પાર્ટી" માગી શકો ... લીસ્ટ બહુ લાંબુ છે ..." આવા દોસ્તોની  વાત થઈ રહી છે .. આખરે લાઈફમા આ એક સબંધ એવો છે જેમા આપણને પસંદગી ની થોડી છૂટછાટ મળી છે ... જો કે આમા પણ સારા દોસ્તો તો નસીબ થી જ મળે છે ... અને એ વાતમા હુ નસીબદાર છુ એ માટે કુદરતનો ને તમામ દોસ્તોનો આભાર...

ગઈ કાલે બહુ બધા દોસ્તો સાથે વાત થઈ અને ખબર નહી કેમ આજ સવારથી જ  મોટાભાગના Massages  "Friendship" પર આવ્યા એટ્લે naturally બધા જ દોસ્તો યાદોમા ઉમટી આવ્યા. તો હવે તો આ અનુપમ સબંધ વિષે કંઈક કહેવુ જ રહ્યુ.  તો થોડાક ભુલાઈ ગયેલા- થોડાક યાદ આવતા, થોડાક રિસાઈ ગયેલા- થોડાક માની ગયેલા,  થોડાક દૂર છતા નજીક રહેતા, થોડાક હમેશા આસપાસ રહેતા,  થોડાક  એવા જે આમ ભલે દૂર રહે પણ દુખમા હંમેશા ખડે પગે હાજર રહેતા,  થોડાક કામ પડે ત્યારે જ યાદ કરતા, ને થોડાક સમયાંતરે ખબરઅંતર પૂછી લેતા, તમે ઘણા સમય સુધી એને ફોનથી પણ મળવાનુ ભૂલી ગયા હોવ તો પણ દરિયાદિલિ રાખીને તમને નિયમિત ફોન કરતા,  ક્યારેક રસ્તામા ભટકાઈ જાય તો હાથ પકડીને અટકાવતા, થોડાક સમજાયેલા- થોડાક ન સમજાયેલા,  યાદ આવે ત્યારે ચહેરા પર એક અનોખુ સ્મિત લાવતા ને ક્યારેક આંખના ખૂણા ભીંજાવતા .............  એ તમામ દોસ્તો ને નામ , થોડાક શબ્દો  દ્વારા દિલથી સલામ .................

હજી થોડાક એવા મીત્ર છે... - અનિલ ચાવડા
ગમે ત્યાં ને ગમે ત્યારે ફસાવી દે, હજી થોડાક એવા મીત્ર છે,
ઉદાસી ફૂંક મારીને ઉડાવી દે, હજી થોડાક એવા મીત્ર છે.

મને પૂછ્યા વગર લઈ જાય Bike મારી ને આખો દિવસ એ ફેરવે,
ખૂટે પેટ્રોલ ત્યારે માંડ ચાવી દે, હજી થોડાક એવા મીત્ર છે.

કદી મારા ઘરે મહેમાન થઈ આવે પછી હુ મૂકવા જઉં અને,
મને ખૂદને જ એ બસમાં ચડાવી દે, હજી થોડાક એવા મીત્ર છે.

કરે હેરાન હરપલ એટલું કે આંખમાં આંસુ જ આવી જાય, પણ;
રડું તો આંસુને ઝાકળ બનાવી દે, હજી થોડાક એવા મીત્ર છે. 

તાજા કલમમાં...  - મુકુલ ચોક્સી
એક આખી જિંદગીનો છે એમાં અભાવ દોસ્ત,
આ ખાલી જામનું ય વજન છે ઉઠાવ દોસ્ત.

જીરવી શકાશે પૂર્ણ ઉપેક્ષાનો ભાવ દોસ્ત,
પણ જીરવી ના શકાશે અધૂરો લગાવ દોસ્ત.

દરિયામાં મોજાં આવે, બધે આવતાં નથી,
અમથી જ રાહ જોયા કરે છે તળાવ દોસ્ત.

દરિયા-પહાડ-આભમાં જો ના સમાય તો,
નાની ચબરખીઓમાં પ્રણયને સમાવ દોસ્ત.

તાજા કલમમાં એ જ કે તારા ગયા પછી,
બનતો નથી આ શહેરમાં એકે બનાવ દોસ્ત. 

દોસ્ત! હું ભૂંસાઉં છું ... - ચીનુ મોદી
તું કહે છે કે હવે હું જાઉં છું,
હું કહું છું, દોસ્ત! હું ભૂંસાઉં છું.

તું ખરેખર ખૂબ અઘરો દાખલો,
જેટલી વેળા ગણું, ગુંચાઉં છું.

સ્વચ્છ ચોખ્ખી ભીંત કાળી થાય છે,
એક પડછાયો બની ફેલાઉં છું.

વૃક્ષને વળગી પડેલું પર્ણ છું,
ભોંય પર પટકાઉં ને ઢસડાઉં છું.

કોઈ છે 'ઇર્શાદ' કે જેને લીધે,
છૂટવા ઇચ્છું અને બંધાઉં છું.


અને છેલ્લે પન્ના નાયક કહે છે એમ ...

મિત્ર એટલે પરમ આત્મીયતા અને જેની સાથે નિર્વ્યાજ સખ્ય માણી શકાય.
જે મનથી અને વાણીથી સતત આપણી સાથે હોય.
જેના સહવાસમાં હાશ અને નિરાંતની ક્ષણોનો અનુભવ થાય.
જેની સાથે અંગતમાં અંગત પ્રશ્નથી માંડીને જગતની સમસ્યાઓ વિશે વાદ કે વિવાદ વિના વાત થઇ શકે.
જે આપણી સાથે હસે અને આપણને હસાવી શકે.
જે આપણા અવગુણને ઓળંગી આપણને અપનાવી શકે.
જે આપણા એકાંતની રક્ષા કરે.
જે આપણામાં રહેલી ગોપિત શક્તિને પ્રગટ કરે.
જે આપણને સુખમાં છકી જવા ન દે.
જે આપણને આપણા દુ:ખમાં હારવા ન દે.
મિત્ર એટલે જીવનમાં સાંપડેલી ધન્ય ક્ષણ.

મિત્ર એટલે મિત્ર.

Monday, January 24, 2011

આખા નગરની જલતી દીવાલો.......

આખા નગરની જલતી દીવાલોને કળ વળે,
ક્યારેક મોડી સાંજે બે માણસ ગળે મળે.

ઇચ્છા વિશે મેં ગ્રંથ લખ્યો એક વાક્યમાં,
ઇચ્છાનું એવું છે કે ફળે યા ન પણ ફળે.

વંઠી ગયેલો ગાંધીજીનો વાંદરો હવે,
બહેરો બન્યાનો ડોળ કરી સઘળું સાંભળે.

એક જ રીતે ગુમાવેલ માણસ ફરી મળે,
ઘડિયાળ ઊંધી ચાલવા માંડે જો આ પળે.

સાચું કહું તો તારી લપસણી લટો સિવાય,
વહેતા પવનને ક્યાંય ઉતારો નહીં મળે.

બીજાઓ વાંચે તો ય અદેખાઇ આવશે,
ચીતરું નહીં હું નામ તારું કોઇ પણ સ્થળે......

- મુકુલ ચોક્સી