બધે તડકો ઉડાવીએ ...

જોયેલું હું ભૂલી જઉં ને  બોલેલું કંઇ જાણું નૈ
મારું કામ છે ઇશ્વર જેવું મારું કંઇ ઠેકાણું  નૈ ...

- મકરંદ મુસળે

ભારે થયેલા શ્વાસ હવામાં ઉછાળીએ
આંખોમાં ભરીએ આભ,  તણખલાંઓ ચાવીએ

ખળ ખળ વહી જતી પળો કાલે ન પણ મળે
થઈએ  ભીનાં  ફરીથી,  ફરીથી  સુકાઈએ

ઉગતા સૂરજનો રંગ છે અત્યારે હાથમાં
મુઠ્ઠી  ભરી  ભરી  બધે  તડકો  ઉડાવીએ

વાતાવરણમાં ધુમ્મસી ભીનાશ ઓસની
ટીપાંઓ એકઠા કરી દ્ર્શ્યો  તારવીએ

આંગળીઓ એકબીજાની ગણીએ ધીમે ધીમે
અંતર ક્ષિતિજ સુધી હજી પગલાંથી માપીએ ...

- હેંમંત ધોરડા

વરસાદમાં ........

"વરસાદમાં" ... એક જ ટાઈટલવાળી બે ગઝલ એક સાથે આજે .... કદાચ કવિ અને કવિયત્રી ની લાગણી પણ ક્યાંક ક્યાંક  સરખા જેવી જ છે  ..................

આભ ગોરંભે ચડી અથડાય છે વરસાદમાં
ને ધરાનાં ચીર પણ ધોવાય છે વરસાદમાં

કેમ એની આંખમાં શ્રાવણ વહે વૈશાખમાં?
રેશમી અલગાવ અહીં પોંખાય છે વરસાદમાં

વીજ થૈને એમ તારું દૂરથી ચમકી જવું
તોય મન તો દાઝવા લોભાય છે વરસાદમાં

લાગણી ટહૂકે ભીની આ સગપણોના આભમાં
તો ય કોયલ ભીતરે મુંઝાય છે વરસાદમાં

પ્રેમની સિતાર જ્યાં મલ્હારતી સૂનકારમાં
એક દરિયો આંખમાં છલકાય છે વરસાદમાં

એક છત્તર હોય તોયે કેમ એ આઘા રહ્યા ?
કોરી કોરી આ ક્ષણો વરતાય છે વરસાદમાં

ચોતરફ વરસાદ બસ, વરસાદ મૂશળધાર ને
બેઉ કાંઠે જિંદગી ધોવાય છે વરસાદમાં 

-પ્રજ્ઞા વશી

------------------------------------------

કેટલી   માદકતા  સંતાઈ   હતી   વરસાદમાં !
મસ્ત થઈ સૃષ્ટિ બધી ઝૂમી ઊઠી  વરસાદમાં !

રેઇનકોટ, છત્રીઓ, ગમ શૂઝ, વોટરપ્રૂફ હેટ્સ
માનવીએ  કેટલી   ભીંતો   ચણી  વરસાદમાં !

કેટલો  ફિક્કો  અને  નિસ્તેજ  છે  બીમાર ચાંદ
કેટલી  ઝાંખી  પડી  ગઈ  ચાંદની  વરસાદમાં !

કોઈ  આવે  છે  ન  કોઈ  જાય છે સંધ્યા થતાં
કેટલી  સૂની  પડી  ગઈ  છે  ગલી વરસાદમાં !

એક તું છે કે તને  કંઇ  પણ નથી થાતી અસર,
ભેટવા  દરિયાને  ઊછળે  છે  નદી વરસાદમાં.

લાખ  બચવાના  કર્યા  એણે  પ્રયત્નો  તે છતાં,
છેવટે  ‘આદિલ’ હવા  પલળી  ગઇ વરસાદમાં.

- ‘આદિલ’ મન્સૂરી

કેમ સમજાતો નથી વરસાદ સૌને ?

 માત્ર એ દેખાય છે સંભળાય છે, બસ,
કેમ સમજાતો નથી વરસાદ સૌને ?

-----------------------------

ભાઈ બીજે તો ખબર નથી પણ અહી તો છેલ્લા બે દિવસથી મન મૂકીને વરસાદ વરસી રહ્યો છે ...... અને એટલી સરસ રીતે લયબધ્ધ અને તાલબધ્ધ વરસી રહ્યો છે કે બધા કામ મૂકીને બસ એને જ નિરખ્યા કરવાનુ મન થાય .... કાં તો પછી લોંગ ડ્રાઈવ પર  કોઈ ડેસ્ટીનેશન નક્કી કર્યા વગર દોસ્તોની સાથે  બસ વરસતા વરસાદ માં નિકળી પડવાની ઈચ્છા થાય ....................... વરસાદમા વાતાવરણ જ એટલુ રંગીન થઈ જાય છે કે ગમે તેવો સોગિયો માણસ પણ બે ઘડી રોમેન્ટિક મૂડમા આવી જાય ....... તો આવા મસ્ત વાતાવરણમા એકાદ - બે  રોમેન્ટિક કવિતા તો થવી જ જોઈને !  :)

 ---------------------

છે મારા ગામનું આકાશ કોરુંકટ્ટ આંખોમાં;
અને છાપામાં તારા શહેરનો વરસાદ વાંચું છું!

तुम मोसम मोसम लगते हो
जो पल पल रंग बदलते हो

तुम सावन सावन लगते हो
जो बससों बाद बरसते हो

तुम सपना सपना लगते हो
जो मुझको कम कम देखते हो

तुम पळ पळ मुजसे लडते हो
पर फीर भी अच्छे लगते हो

बात तो है शर्मीली सी
पर कहेने को दिळ चाहता है

लो आज तुम्हे यह कह डाला
तुम अपने अपने लगते हो ! .....

અને છેલ્લે ....

શ્હેરમાં ભીની ગલી ને ગામડે વરસાદ છે,
આગમનની શક્યતાનો બારણે વરસાદ છે.. .......... 

ફરી એકવાર વરસાદ મુબારક ...

काँच की बरनी और दो कप चाय ...

છે ઘડી ધન્ય, ધન્ય પળ મિત્રો,
આંખ છે સ્નેહથી સજળ મિત્રો.

હોય સદ્.ભાગ્ય હષૅ તો જ મળે,
ખૂબ સહેલાઈથી સરળ મિત્રો.

- હષૅ બ્રહ્મભટ્ટ

આમ તો ફ્રેન્ડ્શીપ ડે ૭મી ઓગસ્ટે ગયો ... પણ સમયના અભાવે અહી નવુ કંઈ પોસ્ટ ના થઈ શક્યુ ... આમ પણ સરવાણી પર મૂકાતી પોસ્ટ ક્યારેય કોઈ દિવસને આધીન રહી નથી ... અહી તો લાગણીઓની ઉજાણી ગમે ત્યારે અને 'ગમે ' ( whenever like ) ત્યારે થાય છે ... વળી ' દોસ્ત, ફ્રેન્ડ, મિત્ર, સખા/ સખી ' ....  એ અનોખા સંબંધ વિષે લખવા બેસીએ તો શબ્દો ખૂટી પડે એટલુ લખી શકાય ... તો પણ આ લખવા- વાંચવાનો નહી , આ તો દોસ્તોની સાથે રહી, એમને maximum હેરાન કરીને truly by heart  feel કરવાનો દિવસ  છે. ચલો, વધુ વાતો નથી કરવી .... કેમકે આ સ્ટોરી કહેવી છે ....
 

काँच की बरनी और दो कप चाय ...

 
एक प्रोफ़ेसर कक्षा में आये और उन्होंने छात्रों से कहा कि वे आज जीवन का एक 
महत्वपूर्ण पाठ पढाने वाले हैं...

उन्होंने अपने साथ लाई एक काँच की बडी़ बरनी ( Jar ) टेबल पर रखा और उसमें
टेबल टेनिस की गेंदें डालने लगे और तब तक डालते रहे जब तक कि उसमें एक भी गेंद 
समाने की जगह नहीं बचे...  उन्होंने छात्रों से पूछा - क्या बरनी पूरी भर गई 
? हाँ... आवाज आई...
फ़िर प्रोफ़ेसर साहब ने छोटे-छोटे कंकर (Stone) उसमें भरने 
शुरु किये धीरे-धीरे बरनी को हिलाया तो काफ़ी सारे कंकर उसमें  जहाँ जगह खाली 
थी , समा गये, फ़िर से प्रोफ़ेसर साहब ने पूछा, क्या अब बरनी भर गई है, छात्रों 
ने एक बार फ़िर हाँ... कहा 
अब प्रोफ़ेसर साहब ने रेत की थैली से हौले-हौले उस  बरनी में रेत डालना शुरु किया, वह रेत भी उस जार में जहाँ संभव था बैठ गई, अब छात्र अपनी नादानी पर हँसे... फ़िर प्रोफ़ेसर साहब ने पूछा, क्यों अब तो यह बरनी पूरी भर गई ना ? हाँ.. अब तो पूरी भर गई है.. सभी ने एक स्वर में कहा..
सर ने टेबल के नीचे से चाय के दो कप निकालकर उसमें भरी चाय जार में डाली, चाय भी रेत 
के बीच स्थित थोडी़ सी जगह में सोख ली गई...

प्रोफ़ेसर साहब ने गंभीर आवाज में समझाना शुरु किया – 
इस काँच की बरनी को तुम लोग अपना जीवन समझो.... 
टेबल टेनिस की गेंदें सबसे महत्वपूर्ण भाग अर्थात भगवान, परिवार, बच्चे, मित्र, स्वास्थ्य और शौक हैं,

छोटे कंकर मतलब तुम्हारी नौकरी, कार, बडा़ मकान आदि हैं, और 
रेत का मतलब और भी छोटी-छोटी बेकार सी बातें, मनमुटाव, झगडे़ है... 

अब यदि तुमने काँच की बरनी में सबसे पहले रेत भरी होती तो टेबल टेनिस की गेंदों 
और कंकरों के लिये जगह ही नहीं बचती, या कंकर भर दिये होते तो गेंदें नहीं भर 
पाते, रेत जरूर आ सकती थी...

ठीक यही बात जीवन पर भी लागू होती है... यदि तुम छोटी-छोटी बातों के पीछे पडे़ 
रहोगे और अपनी ऊर्जा उसमें नष्ट करोगे तो त तुम्हारे पास मुख्य बातों के लिये 
अधिक समय नहीं रहेगा... मन के सुख के लिये क्या जरूरी है ये तुम्हें तय करना है 
चाहे अपने बच्चों के साथ खेलो, बगीचे में पानी डालो , सुबह पत्नी के साथ घूमने 
निकल जाओ, घर के बेकार सामान को बाहर निकाल फ़ेंको, मेडिकल चेक- अप 
करवाओ.........  टेबल टेनिस गेंदों की फ़िक्र पहले करो,  वही महत्वपूर्ण है... पहले तय 
करो कि क्या जरूरी है...  बाकी सब तो रेत है..

छात्र बडे़ ध्यान से सुन रहे थे... अचानक एक ने पूछा, सर लेकिन आपने यह नहीं बताया कि 'चाय के दो कप' क्या हैं ? प्रोफ़ेसर मुस्कुराये, बोले.. मैं सोच ही रहा था कि अभी तक ये सवाल किसी ने क्यों नहीं किया...

इसका उत्तर यह है कि, जीवन हमें कितना ही परिपूर्ण और संतुष्ट लगे, लेकिन अपने 
खास मित्र के साथ दो कप चाय पीने की जगह हमेशा होनी चाहिये ।

..............................

અને છેલ્લે,

એ દોસ્ત મને તારી દોસ્તી પર ગર્વ છે,
દરેક પલ તને યાદ કરું છુ,
મને ખબર નથી, પણ ઘરવાળા કહે છે કે,
હું ઊંઘ માં પણ તારી સાથે વાત કરું છુ.....

પ્રસાદ છે. ...

આ મુકટની ક્યાં કશી ઓકાત છે,
માથા ઉપર એક ફકીરનો હાથ છે.
 
આ નજર મારીજ હિંડોળો થઈ ગઈ,
એનું થાનક કેટલું રળિયાત છે.
 
અક્ષરે અક્ષરે હવે લ્યો છે અલખ,
શબ્દે શબ્દે  લ્યો હવે શંખનાદ છે.
 
મંત્રેલા દોરા જેવો શ્વાસ આ,
આપણો ઉચ્છવાસ પણ રુદ્રાક્ષ છે.
 
આસ્થા જો હોય તો ચાખીને જો,
ગાલગા કેવળ નથી –પ્રસાદ છે.

- અદમ ટંકારવી

હંમેશા પથ્થરોમાં જ ઈશ્વરને જોવા ટેવાયેલા મનુષ્યને પોતાની આસપાસ પ્રસરેલી પ્રકૃતિમાં ખબર નહી ક્યારે ઈશ્વરના દર્શન થશે ! અને જો આમ થાય તો દુનિયા મોટાભાગના આશ્રમ અને પંથ બંધ થઈ જાય ... કદાચ ઠેર-ઠેર અને ઘેર - ઘેર પ્રકૃતિશ્રમ આપો આપ જ રચાઈ જાય .... 

 કોઈ વ્રુક્ષ કપટી નથી હોતુ

કોઈ પંખી ભ્રષ્ટ નથી હોતુ
કોઈ વાદળ કંજુસ નથી હોતુ
પર્વત જેટ્લો ઉંચો,
તેમ એની ખીણ ઉંડી.
મહાસાગર ગહન - ગંભીર ખરો
પણ એનો ઉમળ્કો તો અનંત
તરંગરાશિ પર સદાય ઉછળતો જ રહે છે.
નદીના હ્ર્દયમાં ભેદભાવ નથી હોતો
સાધુ જેવા દેખાતા ગમે તે માણસોનો
ચરણસ્પર્શ કરવા માટે પાગલ બનીને

પડાપડી કરનારા લોકોને
ઉપર ગણાવ્યા તેવા
ભવ્ય અને દિવ્ય ગુરુસ્થાનો
નજરે નહી પડતા હોય ???

- ગુણવંત શાહ

વર્તુળને ખૂણાઓ હોય ...

સંબંધોને બિલોરી કાચમાંથી જોવાની આદત હજી છૂટતી નથી,
વર્તુળને ખૂણાઓ હોયવાળી ભૂમિતિની સાબિતી ક્યારેય તૂટતી નથી.

મારા વગર તું ભલે
કૂપરમાં ડૉગ શો જોવા જઈ શકતી હોય,
ઈરોસના ઈંટરવલમાં કોન આઈસક્રીમ ખાઈ શકતી હોય,
સેટર્ડેએ સાંજે અમરસન્સમાં શૉપિંગ કરવા જઈ શકતી હોય.

અને તારા વગર હું ય ભલે
મહર્ષિ કરવે રોડ ઓળંગી શકતો હોઉં,
ઈરાનીમાં જ્યુક બૉક્સ સાંભળી શકતો હોઉં,
લૉટરીના રિઝલ્ટ ખરીદીને લૉટરી સહિત ફાડી શકતો હોઉં.

પણ જો તું હોત તો....
રસ્તો ઓળંગવાને બદલે સબ-વેમાં જવાનું મન થાત,

જ્યુક બૉક્સમાંથી સિક્કા નાખ્યા વગર કોઈ સૂર સંભળાયા કરત,
લૉટરી…. ???!!!

બસમાં તારી ટિકિટ કઢાવું અને તું ‘થેંક્યું’ કહે
થોડી મોડી આવે અને તું ‘સૉરી’ કહે,
વાતવાતમાં ‘પ્લીઝ’ ને વાતવાતમાં ‘વેલકમ’.
પણ મને ક્યારેય આ બધા શબ્દોનું વાક્ય બનાવીને
એનો અર્થ કાઢતા આવડ્યું નહીં.

લોકો તો માનતા કે આપણા સંબંધો તો બારમાસી છે -
પણ એ ભોળાઓને ક્યાં ખબર
કે
શિયાળામાં હું તને હથેળીની ઉષ્માની વાત કરતો હોઉં
ત્યારે તું એને તારી ઠંડી વાતોથી થીજવી દેતી હતી,
ઉનાળામાં આપણા સંબંધો ગુલમોર બનીને મોર્યા હોય
અને તારા મૌનને બારણે ઊભા ઊભા
એય થાકીને ખરી જતા હતા....

- સૌરભ શાહ

જિંદગી.

ગર્ભમાં નાતો કરે છે જિંદગી,
મ્હેંકમાં વાતો કરે છે જિંદગી.

મૌનના અંધારની વચ્ચે જઈ,
શબ્દને ગાતો કરે છે જિંદગી.

વાંઝણી આંખોમહીં સપનાં જણી,
રેશમી રાતો કરે છે જિંદગી.

શક્યતાનાં બારણાં ખોલી સતત,
કૈંક રજૂઆતો કરે છે જિંદગી.

ક્યાંક આંસુ, ક્યાંક બોખા સ્મિતથી,
અવનવી ભાતો કરે છે જિંદગી.

એક મુઠ્ઠી શ્વાસની છે વારતા,
અંત પડઘાતો કરે છે જિંદગી.

શું હવે અફસોસ ‘ચાતક’ અંતનો,
રોજ શરૂઆતો કરે છે જિંદગી.........

- દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

ગુલાબ આપો ...

ક્યાં કહું છું કે ફૂલછાબ આપો
ફૂલ એક આપો, પણ ગુલાબ આપો

કાળી રાતોને જેમ ચંદ્ર મળે
બંધ આંખોને એવું ખ્વાબ આપો

સ્વપ્ન આંખોએ કેટલાં જોયાં?
ચાલો, આંસુભીનો હિસાબ આપો

આંખોઆંખોમાં પ્રશ્ન પૂછ્યો છે
હોઠથી હોઠને જવાબ આપો

મેં તો મનમાં હતું એ પૂછી લીધું
આપો આપો, હવે જવાબ આપો!

એટલે તારા મેં નથી તોડ્યા
કાલે કહેશો કે આફતાબ આપો

એ પૂછે છે જીવન વિશે હેમંત
એને કોરી ખૂલી કિતાબ આપો

- હેમંત પુણેકર

दिलों में तुम अपनी बेताबियां लेके चल रहे हो तो जिन्दा हो तुम ..

दिलों में तुम अपनी बेताबियां लेके चल रहे हो तो जिन्दा हो तुम
नझर मे ख्वाबों की बिजलियां ले के चल रहे हो तो जिन्दा हो तुम
हवा के झोंको के जैसे आझाद रहना सीखो
तुम एक दरिया के जैसे लेहेरों में बहना सीखो
हर एक पळ एक नया समा देखे ये निगाहें
जो अपनी आंखो में हैरानियां लेके चल रहे हो तुम ... तो जिन्दा हो तुम ...
दिलों में तुम अपनी बेताबियां लेके चल रहे हो तो जिन्दा हो तुम ...............
 

-  जावेद अख्तर  from the movie " जिन्दगी ना मिलेगी दुबारा .." 

ys friends .... એક વાર આ મુવી જોવા જેવુ છે .. ઈન્ફેક્ટ કેટલાક ડાયલોગ્સ સમજ્વા જેવા છે.  જેમકે , ..

હંમેશા ૪૦ વર્ષ પછી રીટાયર્મેન્ટ પછી જ લાઈફને એન્જોય કરવાના પ્લાન કરવાવાળા રિતિક્ ને કેટરીના સીધો જ સવાલ કરે છે કે ," ૪૦ વર્ષ સુધી તુ જીવવાનો છે એની તને ખબર છે ?" ..... અને ... "પૈસા કમાવાથી જ તને સહુથી વધુ ખુશી મળે છે તો તારી સેલરી લેતી વખતે તારી આંખમાં આંસુ (ખુશીના) આવે છે  ક્યારેય? "

અને ખુલ્લા આકાશ નીચે આડા પડીને રીતીક રોશન કહે છે કે "આપણે આમ સ્ટુપીડ ની જેમ અહીં શુ કરીએ છીએ ?" ત્યારે પણ કેટરીનાના મોઢે અદભુત ડાયલોગ બોલાવડાવ્યો છે કે ," જેણે આખી લાઈફ્માં ખુલ્લા આકાશ નીચે સૂઈને આમ તારા જોયા નથી એનાથી વધારે સ્ટુપીડ દુનિયામા બીજુ કોઈ નહી હોય ! " ...

અને ફરહાન અખ્તરના મોઢે કહેવાયેલી કેટલીક સરસ શાયરી ....

" इक बात होठों तक है जो आई नहीं
बस आँखों से है झांकती
तुमसे कभी , मुझसे कभी
कुछ लफ्ज़ हैं वो मांगती
जिनको पहन के होंठों तक आ जाए वो
आवाज़ की बाहों में बाहें डाल के इठलाये वो
लेकिन जो ये इक बात है
एहसास ही एहसास है

खुशबू सी है जैसे हवा में तैरती
खुशबू जो बे-आवाज़ है
जिसका पता तुमको भी है
जिसकी खबर मुझ को भी है
दुनियां से भी छुपता नहीं
ये जाने कैसा राज़ है ... " ....

-------------

जब जब दर्द का बादल छाया

जब गम का साया लहरायाँ 

जब आसूं पलकों तक आया

जब यह तनहा दिल घबराया

हमने दिल को ये समझाया

दिल आखिर तू क्यूं रोता हैं

दुनिया में यही होता हैं

ये जो गहरें सन्नाटे है 

वक़्तने  सबको ही बाटे हैं

थोडा गम है सबका हिस्सा 

थोड़ी धुप है सबका हिस्सा

आंख तेरी बेकार ही ना बहें

हर पल एक नया मौसम हैं 

क्यूँ तू ऐसे बल खोता है

दिल आखिर तू क्यूँ रोता है ......

... njoy today ... because " આ ક્ષણો, આ પળ, આ દિવસો વળીને પાછા નથી આવવાના ... આ લાઈફ પણ ફરીથી નથી મળવાની ... " so live lively today's  life ...